Weer thuis

Gisteren aan het eind van de middag ben ik weer thuis gekomen. Gelukkig duurde de opname deze keer niet zo lang.
Zondag moest ik mij op 10.30 uur melden. Ik kreeg een bed toegewezen en kon mijn tas uitpakken. Ik lag op dezelfde afdeling als de vorige keer, dus ook dezelfde verpleegsters. Dat was wel leuk. Ze kwamen allemaal even een praatje maken. Pas om 15.00 uur kreeg ik een naald in mijn hand geprikt. Om 17.00 uur werd echter het infuus aangesloten. De verpleegsters vonden het maar raar dat ik er toch al zo vroeg moest zijn. De middag duurde wel lang. Veel gelezen en puzzeltje gedaan. Ik lag met nog 2 andere dames op de zaal. De ene was een mevrouw van 93, die zei niks. De andere was een mevrouw uit Lunteren. Mijn vader kende haar, dus dit was wel verrassend. Met haar kon ik goed praten.
Maandagmorgen om 8.15 uur was ik aan de beurt. Kreeg een mutsje op en stelde ze me nog wat vragen.
Daarna werd ik naar de operatiekamer gereden. Ik kreeg een spuitje en een kapje op. Daarna was ik zo vertrokken. Om 10.45 uur werd ik weer wakker. Even daarna werd ik weer naar de kamer gebracht.
De urologen hadden het slangetje tussen mijn nier en blaas verwijdert en een katheter aangebracht.
Die katheter moest er 1 dag in zitten. Elke beweging was pijnlijk, dus maar stil op mijn rug op bed blijven liggen. 's Nachts slecht geslapen. De volgende ochtend kwam de verpleegster al redelijk vroeg dat ze met de uroloog zou overleggen wanneer het katheter er uit mocht. Ik had namelijk een temperatuur van 37,8 graden. Als je koorts hebt mag het katheter er niet uit. Na overleg gaf de uroloog toch toestemming. Het uithalen was wel pijnlijk. Even een flinke ruk en toen was het klaar. Daarna was ook gelukkig de pijn over. De zuster zei later dat als ze voor 's avonds de thuiszorg weer kon inschakelen en ik voor 12.00 uur geplast had ik die dag nog naar huis mocht. Het plassen lukte en ook de thuiszorg bleek later geregeld. 's middags kwam mijn vader op bezoek en mocht ik dus gelijk mee naar huis.
Over een week of 3, 4 krijg ik weer een oproep van de uroloog om te kijken hoe het nu verder gaat.

Ziekenhuisopname

Ik heb de brief van het ziekenhuis binnen. Aanstaande zondag, de 18e, word ik in Arnhem verwacht.
Ik moet er om 10.30 uur zijn. De bedoeling is dat ik dan weer op een infuus aangesloten word met een hormonenkuur. Maandag zullen de urologen dan het slangetje tussen mijn nier en blaas verwijderen. Dit gebeurt onder volledige narcose. Ik hoop dat ik voor de kerstdagen weer thuis ben.

Blaasontsteking

't is vervelend maar waar, voor de zoveelste keer heb ik weer blaasontsteking. De huisarts heeft antibiotica voorgeschreven dus dat moet mij er weer vanaf helpen.

Aline, verpleegkundige van het VT-team, heeft naar het ziekenhuis in Arnhem gebeld of ik al op de planning sta voor de opname. Ze kreeg te horen dat ik in de week van 12 december een brief kan verwachten. In de week van 19 december word ik dan opgenomen voor de behandeling. Ik moet dan 1 dag van tevoren komen. De dag erna zullen de urologen dan de dubbel J-katheter verwijderen.

Fysiotherapeut

Vanmiddag ben ik voor de verandering eens naar de fysiotherapeut toe geweest.Tot op heden kwam ze steeds bij mij. Ze had 2 mooie behandelkamers en een wachtkamer. Ik moest eerst op de loopband.  Deze liet ze ongeveer 10 minuten lopen en steeds iets sneller. Ik moest grote stappen nemen en mijn hakken eerst op de band zetten. Dit ging goed. Daarna moest ik met gewichten werken, rek- en strekoefeningen doen en ook nog oefeningen op muziek. Een half uurtje was zo om. Vrijdag gaan we weer verder en komt ze weer bij mij.

Tot op heden heb ik nog geen bericht van het ziekenhuis gehad. Hoop dat toch wel binnenkort te krijgen.

Revalidatiearts

Het bezoek aan de revalidatiearts in het ziekenhuis in Arnhem leverde niet veel op. Hij vroeg mij hoe ik mij voelde en wat ik allemaal al kon. Hij had het verhaal gelezen toen ik net het herseninfarct had gehad. Ik heb toen een andere revalidatiearts aan mijn bed gehad. Het viel hem mee dat ik al weer behoorlijk goed uit de voeten kan. Het is nu nog een kwestie van sterker worden en conditie opbouwen. Met de fysiotherapeut blijf ik de oefeningen doen en de dagen dat zij niet komt dan moet ik me alleen redden. De oefeningen bestaan uit buiten lopen, fietsen op de home trainer, oefenen met gewichtjes voor armen en benen en nog rek- en strekoefeningen. De revalidatiearts gaf wel aan dat ik er op kon rekenen dat ik er nog wel een aantal maanden mee zoet ben. Ik hoef echter niet bij hem terug te komen. Hier ben ik al heel blij mee.

Teleurstelling

Voorbereiding operatie
Donderdag ben ik weer naar het ziekenhuis is Arnhem geweest. Ik moest eerst naar het opnameplein.
Daar werd in de computer verwerkt welke medicijnen ik op dit moment gebruik. Daarna moest ik naar de anesthesist. Hij stelde diverse vragen. Volgens hem kon ik met de bloedverdunners stoppen op de ochtend van de operatie. Tijdens die operatie gaan ze de dubbel J-katheter verwijderen die ik heb lopen van mijn blaas naar mijn rechternier. Het derde bezoek was bij een verpleegkundige. Zij hield een intakegesprek ter voorbereiding op de operatie. In de computer zag zij dat de uroloog had bepaald dat ik 5 dagen voor de operatie moet stoppen met de bloedverdunners. Ja, wat nu? Wie heeft het bij het rechte eind. Toch binnenkort de uroloog maar eens bellen om te vragen wat ik moet doen. Ik kan binnen nu en 4 weken een oproep verwachten dat ik in het ziekenhuis word opgenomen.

Neuroloog
Vrijdag mocht ik opnieuw naar het ziekenhuis. Dit keer had ik een controle-afspraak bij de neuroloog.
De arts beoordeelde mijn reactievermogen door te kloppen op mijn armen en knieën. Ook ging hij met een scherp ding onder mijn voeten. Dit ging allemaal goed. Toen moest ik hinkelen. Dat wou echt niet. Ik had niet het vermogen van de grond te komen. Dit toch maar eens oefenen met de fysiotherapeut. Toen kregen we het over de medicijnen die ik gebruik. Ik had de medicijnlijst meegenomen zodat hij kon zien wat ik allemaal moet nemen. Ik heb gevraagd of ik mocht autorijden aangezien er op 1 van de medicijnen een sticker zit dat dat medicijn het reactievermogen kan beinvloeden. De neuroloog vertelde toen dat ik bij het herseninfarct eind juli ook een epilepsie-aanval had gehad. Dit was de eerste die daadwerkelijk zei dat ik een epilepsie-aanval had gehad. De andere artsen draaide er omheen en wisten het niet zeker. Toen vertelde hij dat als je een epilepsie-aanval hebt gehad je een jaar niet mag autorijden. Dat was wel even een tegenvaller. Ik was er eigenlijk wel weer zo'n beetje aan toe om er alleen op uit te gaan. Dit kan ik dus nu wel vergeten. In augustus 2012 moet ik weer terug komen. Als ik tot die tijd niet een nieuwe aanval heb gehad mag ik weer autorijden. Maar hopen dat het allemaal goed zal gaan.

Wisseling slangetje

Vorige week donderdag moest ik naar het ziekenhuis in Arnhem. Ik had een afspraak met de uroloog. De bedoeling was dat het slangetje wat ik aan de buitenkant van de nier heb zitten vervangen zou worden. Ik kreeg geen roesje. De uroloog zei dat ze deze handeling altijd zonder roesje deden. Het was wel pijnlijk. Het bestaande slangetje was toch wat verder uit de nier gekomen dan dat het er destijds ingeplaatst was dus de nieuwe moest dieper gelegd worden. Dit ging gepaard met nogal wat manipuleren van het slangetje en daardoor nogal pijnlijk. 's avonds zat er bloed in de katheterzak. De verpleegkundige die 's avonds kwam heeft naar het ziekenhuis gebeld. Daar zeiden ze dat het geen kwaad kon. De volgende dag had ik 38 graden koorts. Opnieuw gebeld naar het ziekenhuis, toen kreeg ik een antibioticakuur voorgeschreven en moest m'n vader 's middags een potje urine naar het ziekenhuis brengen. Als er wat aan de hand was zouden ze bellen. De kans zat er in dat ik een bacterie opgelopen had.

Na verloop van een paar dagen werd de koorts minder. Nu ben ik gelukkig vrij van koorts. Vanochtend belde de uroloog met de uitslag van de kweek. Ze hadden 2 verschillende soorten bacterie gevonden. Aangezien ik me weer goed voelde hoefde ik niet opnieuw een andere antibioticakuur.